Een Amsterdamse gracht. Een brug over het water. Gevels onder een Hollandse wolkenlucht. Je kijkt naar de foto en ziet een rustig stadsbeeld.
Wat je niet ziet, is de zoektocht die eraan voorafging. De fietstochten door de stad, het kijken naar het licht en de keuzes die bepalen wat er uiteindelijk binnen het kader valt. Toch hoort dat allemaal bij de foto.
In deze blog neem ik je mee naar de andere kant van de camera.
Een vertrouwde plek blijft veranderen
Ik ben geboren en getogen in Amsterdam. De grachten, bruggen en straten zijn voor mij vertrouwd. Maar juist op bekende plekken valt steeds iets nieuws te ontdekken.
De stand van de zon verandert het aanzien van een gevel. Wolken geven het water een andere kleur. Een weerspiegeling kan even zichtbaar zijn en vervolgens verdwijnen zodra het water beweegt.
Daarom is een fotogenieke plek voor mij nooit helemaal ‘klaar’. Ook als ik er eerder heb gefotografeerd, blijft er een reden om opnieuw te kijken. De gebouwen staan op dezelfde plaats, maar het beeld is telkens anders.
Jarenlang fietste ik meerdere keren per week door Amsterdam, op zoek naar mooi licht en bijzondere momenten. Die vertrouwdheid met de stad helpt mij om kleine veranderingen op te merken.
De keuze voor wat buiten beeld blijft
Bij fotografie denk je al snel aan wat er op de foto staat. Maar wat je weglaat, bepaalt minstens zoveel.
Een kleine verandering van standpunt kan een druk beeld rustiger maken. Een brug kan de blik naar de overkant leiden. Een rij gevels kan een ritme vormen dat je pas ziet wanneer je het kader iets verschuift.
Ik zoek in mijn fotografie graag naar rust, duidelijke lijnen en sterke contrasten. Dat betekent keuzes maken. Niet ieder detail hoeft mee, hoe interessant het op zichzelf ook is.
Wat ik uiteindelijk wil laten zien, moet de ruimte krijgen.
Een uitzonderlijk stil Amsterdam
Tijdens de coronaperiode kreeg ik de bijzondere gelegenheid om een bijna leeg Amsterdam te fotograferen.
De stad die ik zo goed kende, voelde anders. Zonder de gebruikelijke drukte kwamen de vormen van bruggen, de lijnen van de kades en de verhoudingen tussen de gebouwen nadrukkelijker naar voren.
Wie zo’n foto nu bekijkt, ziet misschien vooral een sfeervol stadsbeeld. Voor mij zit er ook de herinnering aan die uitzonderlijke periode in. Dat persoonlijke verhaal is niet direct zichtbaar, maar het blijft wel met het beeld verbonden.
Een foto bewaart soms meer dan je op het eerste gezicht kunt zien.
Van de stad naar de natuur
Tegenwoordig fotografeer ik ook veel in en rond Noordwijkerhout: in de Amsterdamse Waterleidingduinen, langs de kust en tussen de bloemenvelden.
De omgeving verschilt sterk van Amsterdam, maar mijn manier van kijken neem ik mee. Ook daar let ik op lijnen, licht en de verhouding tussen onderwerp en achtergrond.
In de stad kan een weerspiegeling mijn aandacht trekken. In de natuur kan dat een dier zijn dat even opkijkt, of een bloem waarop het ochtendlicht valt.
Steeds begint het met aandacht. Eerst kijken, dan pas de camera.
Wat ik hoop dat je wél ziet
Je hoeft het hele verhaal achter een foto niet te kennen om ervan te genieten. Een beeld mag ook gewoon mooi zijn. Het kan rust brengen in je woonkamer, een herinnering oproepen of je even laten wegdromen naar een vertrouwde plek.
Maar misschien kijk je na dit verhaal iets langer.
Naar het licht op een gevel. Naar de ruimte rondom een onderwerp. Naar de lijnen die je blik door de foto leiden.
Want daar zit voor mij een groot deel van het plezier van fotografie: iets opmerken waar je anders misschien aan voorbij zou gaan — en dat vervolgens met anderen kunnen delen.
Benieuwd naar mijn blik op de stad? Bekijk mijn foto’s van de Amsterdamse grachten.
Geef een reactie